Lyksalver
De storm woedt in het hart Verlangend naar de rust Het verdragen van de smart En beteugelend de lust Vurig is de drift Die glunderend beschimpt Gedurig vloeit het gif Als het plunderend bemint De reuzen blijven bloeien En zullen wedergaan Hun vrucht veelvuldig groeiend Totdat het al vergaat De hunkering naar zalving De rondgang van het bocht Al golvend op de schuimkop Grijns ik van de zatte tocht De akker waar bevatting groeit Is besproeid met gif De vlakte waar beschaving was Ligt in as Met mijzelf middenin De maan zal immer blijven waken Over een lang vergane pracht Eerbiedig streelt zij de restanten En bedekt hen elke nacht Met beleid vouwt zij het doodskleed Een zijdezachte doek Voorbij het eindpunt van de zwelgerij Schuilt de keerzij van de roep
Submitted by Nargaroth — Aug 14, 2026
Gekneveld door de waanzin Het bloed Gestold De vreugd is reeds verdampt Bevrijd Uigehold Het gebrek aan optionele razernij Gedreven tot hardvochtige krankzinnigheid Bevrijd Uitgehold Leid mijn ziel naar het water Laat mij slurpen van de bron Verwikkeld in versmelting Van wat was Wat is En komt De doelmatigheid van foltering Bevrijd Uitgehold Leid mijn ziel naar het water Laat mijn slurpen van de bron Leid mijn ziel naar het water Laat mijn zien waar het begon Zoals water het gezicht weerspiegeld Zo weerspiegeld het hart de mens Laat mij drinken van het bloed
Submitted by Nargaroth — Aug 14, 2026
Beroofd van vertrouwde gloed Badend in mijn kokend bloed Onherkenbaar en verminkt Het gegeseld mensenkind Versterk het slot Versper het pad Veracht de naam die je draagt Sluit de poort Scherp het zwaard Er wordt op de duivel gejaagd In eenzaamheid gezaaid In duisternis verdraaid Het alles verterende zwarte vuur De toorn die mij drijft De giftige kuur Beroofd van vertrouwde gloed Badend in mijn kokend bloed Het water wordt ijs bevroren in tijd Gekwelde weerspiegeling is werkelijkheid Heilzaam is het wortelen in niets In eenzaamheid drijf ik op kille lucht Boven de rede leidt de vlucht Mijn vleugels gespreid Herboren in een zotte klucht
Submitted by Nargaroth — Aug 14, 2026
In de nacht In de stilte In het onbewaakt bestaan In het donker In klamme kilte Vinden schimmen hunner naam Kwelling van het sardonisch gelach Ontheiliging van onschendbaar verdrag Want de neergang is nabij En de nacht verdwijnt Want de neergang is nabij En het vuur zal zijn Laat de zon mijn ziel verslinden Overgoten door verblindend morgenlicht Hemels vuur verschroeid mijn doodsgezicht Serpent der astrale werkelijkheid Uwer naar beheerst de eeuwigheid In barensnood dragend een kroon Bekleed met de zon was zij De draak was daar, wierp sterren op de aard Wachtend tot de vrouw had gebaard En ik stond op het zand der zee
Submitted by Nargaroth — Aug 14, 2026
De blaren scheuren één voor één Het wondvocht sijpelt tussen mijn tenen door sereen Getekend door het leven Getekend door de tocht De scherpe pijn herinnert aan dat ik lopen mocht De vellen blijven steken Langzaam loopt het leeg Het gapend gat wordt vlees Er is gepoogd de weg terug te gaan De naam geschreeuwd ondanks het feit dat zij niet werd verstaan En niet kon volgen waar zij is gegaan Kronieken der voorwaardelijkheid Jouw woord teniet gedaan Destructiviteit der zelfzuchtigheid Stille getuigen aanschouwen het geestesduel Gefolterd door ledigheid Door lusten gekweld In de mistroostigheid klinkt een wiegelied In de mistroostigheid klinkt een lied Lofwaardig de volharding Bevlogenheid verweest De wegen zijn gescheiden Samen zijn ze nooit geweest Het radeloos gekrijs Door niemand echt verstaan Het waren louter klanken Jouw woord teniet gedaan Was de last zo zwaar? Voelt het als vermaak? De slang bijt in haar eigen staart Geborgenheid in haat Sierlijk sleurt de tijd Mij eindeloos voort
Submitted by Nargaroth — Aug 14, 2026