Sköpunin

I.: Í draumsýnum eldsins, hér brenna engir logar, aðeins Æpandi tóm. Tóm sem vex og étur upp allt sem áður var Það breytir vonum í gjálfrandi ótta II.: Hugar og hjörtu eru hér án hvíldar og friðar, egin hönd Sem að þau leiðir. Þögnin er köld, kyrrðin þrúgandi Óendanlegt myrkrið III.: Hér leynist enginn frelsari, hér dafnar engin von Mannskepnan stendur ein gagnvart tóminu. Í myrkrinu Er ógurleg eyðimörk sálarinnar, óendanleg vitund um Eigin vanmátt, angist sem vex sem falskt bergmál á móti Þagnar guðs, sem hvorki dæmir né frelsar, heldur starir Að eilífu - deyjandi. Hver sekúnda teygir sig í út eilífðina Tíminn sjálfur missir merkingu sína, hver spurning leysist Upp í svarlеysi, og engin engin hönd veitir grið IV.: Ekkеrt ljós. Hér er ei neitt, nema maðurinn sjálfur. Hver Von um aflausn er þurrkuð út, hverri tákngervingu friðar Breytt í ryðguð sverð V.: Og hvað þá ef þetta eru endalokin, einmitt þetta augnablik - andspænis sjálfum okkur, án alls æðra hlutskiptis? Ef Þögull guð á móts við okkur stendur, djúpið okkur opnast Og snýst í eigin andhverfu? VI.: Ó, þú eilífa þögn, ó, hrikalega skuggsýn! Þar sem kvöl okkar felst í ógninni við sjálf Okkur, og sektin sjálf nærir elda sem aldrei kólna! Eilíf tómarúm sem að í andlit guðs Eru falin. Við stöndum ein, stöðugt í leit, stöðugt hrapandi í myrkri eigin sálar. Í Óendanlegum röðum spegilmynda. Öll sköpunin dregur sig til baka, og einungis ginn- Ungargapið, sárt og skjálfandi undir eigin augnaráði, birtist Í martraðarkenndri mynd þar sem hver fyrirgefning verður Að draumsýn VII.: Ó, þú tómleiki, hið mikla ekkert, sem dregur alla vonir Niður í vanmátt. Maðurinn stendur hér einn, tæmd- Ur af allri trú, og sér sjálfan sig sem skugga í hinu dýpsta Myrkri. Hér birtist ekkert nema óskiljanleg speglun Draumur sem breytist í martröð. Fölnaðir veggir drauma Teygja sig út um endalausa ganga, þar sem brenglað sköp- Unarverkið brjýtur upp víddir og tögmál. Ókunnugir grát- Kórar bergmála frá sjónarhornum sem enginn kann að Útskýra VIII.: Sálin hangir hér í óreiðu; allt er rofið, ekkert er heilagt Engin orka flæðir, nema hún tærist í sínu eigin gjálfri Furðuskepnur þræða í kringum manninn, andlit þeirra Tvískipt, þrískipt, hvert þeirra er spegilbrot úr ókunnrum Sálum, endurvörpuðum. Eldar loga en brenna ekki, klukkur Snúast á óskiljanlegan hátt. Því hér er dýrðin horfin, og öll Tilvist hrærist í sínu eigin augnabliksgeðrofi, eins og hrylli- Legt leikrit án leikenda, leikhús andsvara sem enginn getur Greint úr - leiksvið þar sem maðurinn stendur einn Hrópandi út í tómið. Og hvílíkur óskiljanlegur fáránleiki; ef Helvíti er óendanlegt fyrirbæri, og ekkert líf að eilífu glat- Ast, er þá þessi hringrás lífsins ekkert nema leiksýning? Eða er þetta allt, endalaus draumur um martraðir sem aldrei rætast? Ef hugurinn Heldur áfram að þjást, hvort sem það er sannleikur eða draumur, hvað verður þá um Veruleikann? Er Guð hér, hlæjandi hljóðlaust á felum bak við hásætid? Erum við Ekkert nema vitfirring sem endurtekur sig?

Submitted by Celtic Frost — Jul 27, 2026