The Horrible Dissonance of Oblivion
Ολικός κατακλυσμός Κλέινουν τα τείχη τον δρόμο Αποκλεισμένοι στον λαβύρινθο Ένας για έναν Κανένας για όλους Χώρια στέκουμε ζωντανοί Στο ίδιο τσούρμο Νεκροί αγκαλία στιβαγμένοι Νεκροί στιβαγμένοι Τα άδεια μας βλέμματα Κοιτούν ψυχρά στο κενό Και όλο ψηλώνει Η στίβα απ' τις σάρκες μας Συνονθύλευμα υπαρξιακό Απαίσια άμορφη μάζα Ανθρώπινο μωσαικό Χώρια στέκουμε ζωντανοί Συμπιεσμένα κουφάρια Κυβόλιθοι από σαπισμένη σάρκα Τούβλο τούβλο να χτιστεί η φυλακή μας
Submitted by Dahmers Fridge — Aug 14, 2026
Πέθανε ο χρόνος Ούτε σκοτάδι ούτε φως Μαύρισαν τα μάτια Ρέει στις φλέβες ο θάνατος Θα νιώθεις σαν να σαι νεκρός Απ΄το μόνιμο ρίγος Έρμαιο παγωμένος στο κενό Στάσιμος παλμός Σε ποτάμια από σαπισμένο αίμα Κολυμπά η παράνοια Διαφυγή μάταια Σε ένα κόσμο ψυχρό και αφιλόξενο Κάθε αίσθηση Χαμένη Destruction and death Voices cutting my breath Heated iron Peircing through my head I'm restless Cut my fucking head I want to suffer in silence
Submitted by Dahmers Fridge — Aug 14, 2026
Λίγω ώρα απέμεινε μόνο Οι φρικτές σου κραυγές σε νανούρησαν ήδη Δώσε μου τέσσερα μόνο λεπτά Να σε δω καλά μέσα στα μάτια Keep your spine To hold on something Keep your legs To carry your remains Trembling from pain Horrible agony Freezing your laughter Bludgeoned to total extinction One with the walts and the knives Compressed in the gutter The end you deserve Cowardice and and hypocrisy Your breath and existence And the blades will sing a cjoir of agony and pain As i pierce through your eyes and your brain And toss the remains in the gutters Σαν μελωδία και ποίηση Φρικτές κραυγές πλημμυρίζουν τον τόπο απεγνωσμένα παλεύει κόβεται η ανάσα απ΄τον πόνο Κάθε άνεμος σταματά Ο αέρας στο τώρα παγώνει να βιώσει και ο ίδιος Το πιιο φρικά οργανωμένο μαρτύριο
Submitted by Dahmers Fridge — Aug 14, 2026
(<em>Instrumental</em>)
Submitted by Dahmers Fridge — Aug 14, 2026
Σιγανά ψιθυρίζει στα αυτία μου Κάθε βράδυ απάνω στο στέρνο μου Κάθεται και όλο γελάει Κοίταξε με μέσα στα μάτια Εγκλωβισμένος Αθεράπευτα άρρωστος όχλος Συνθλίβονται μέσα στο πλήθος γυμνοί Κουφοί, αδρανείς, μουδιασμένοι Κοινωνική πανδημία Όλοι μαζί και όλοι μόνοι Αθεράπευτα άρρωστοι, άνιωθοι Σέρνονται στη γη σα χαμένοι Πέφτουμε υπνωτισμένοι Ένας προς έναν ληθαργικά Μες το λαβύρινθο Γυάλινα άψυχα μάτια Άθλια, απάνθρωπη όψη Αφόρητη, απαίσια μπόχα Κάθε τι γύρω μου έρμαιο Cancerous existence Poisoning
Submitted by Dahmers Fridge — Aug 14, 2026
Ποιος είσαι εσύ στον καθρέπτη Τι΄χω απογίνει εγώ Πως κατάντησαμε έτσι Μολυσμένα παράσιτα Στις μπότες της αλαζονείας τους Άδεια δωμάτια Άδεια η πόλη, στείρο τοπίο Δεν υπάρχει ίχνος ζωής και εγκεφαλικά πλέον νεκρός Παλεύω τον χρόνο τυφλός Τις ώρες τις μέρες τα χρόνια Αργά Ατελείωτα Απαίσια Terminating myself from this torment Αυτοκαταστροφική μανία Σέρνεται σε μέσα διαφυγής για μια στιγμή ακόμη ηρεμίας Ψυχικές εκδορές Απόγνωση και τρόμος Παγωμένοι στο χρόνο Αφημένοι αιώνια στη στιγμή και η φρικτή δυσαρμονία αντηχεί αιώνια
Submitted by Dahmers Fridge — Aug 14, 2026
Γεμίζει με σαπίλα τον αέρα και μολύνει την ατμόσφαιρα Αλλοιώνει κάθε πραγματικότητα Υφαίνει τον ιστό για τις προνύμφες της Να κρύψει στα κουκούλια της τον όνειδο Πνίγει τα εδάφη και πλημμυρίζει δρόμους με αντάρες και θάλασσες από πίσσα και προπάνιο ότι φυτρώνει το ναρκώνει σε ένα βράδυ και στη παραζάλη, τη θολούρα στήνει πανηγύρια στο μυαλό Δειπνίζει από το σώμα, πίνει απ΄το αίμα Τραντάζει με ουρλιαχτά τα κόκκαλα και σπάει τη φωνή της Ξέρει ότι τίποτα ποτ'ε δεν σε ξυπνά απ΄την ατελείωτη πτώση Παρασύρονται όλα και πάλι βρήκαμε τον τρόπο να ανέβουμε στα πιο ψηλά και ολόλευκα σύννεφα Ώστε να πέσουμε από αυτά στη σκιά των πελώριων συνεπειών μας Είναι η αντιύλη και ασυναίσθητα ξεχύναιτα, ξεσπά και στο σύνολο μιας μάζας αρκεί ώστα να πνίξει πλανήτες, με τη δυσωδία της και με μούτρα μουδιασμένα ούτε να χαρείς ούτε να κλάψεις θα μπορείς Το μόνο που στα αλήθεια θα υπάρχει θα είναι ο θάνατος
Submitted by Dahmers Fridge — Aug 14, 2026